Home of the Workaholics

Wintertijd
Troittoirs zijn bestrooid met afgevallen bladeren. Verkoudheidsvirusplagen teisteren de bevolking. De dagen worden steeds korter. Folders met relatiegeschenken plaveien de deurmatten. Aanbiedingen voor kerstpakketten in de email. Supermarkten grossieren in chocoladeletters. En dan mailt de garage: "Het is weer tijd voor winterbanden!".

OOK DAT NOG!

Er wordt een extreem koude winter voorspeld met veel sneeuw. Ik haat sneeuw. Tenminste, totdat ik een sport heb gevonden die leuk is in een meter sneeuw. Want niets, NIETS, zal mij deze winter de sportpret nog bederven. Het maakt niet uit: lopend, steppend, wandelend, of desnoods skieënd in de Dutch Mountains. Whatever it takes. Als het klimaat het mij niet naar de zin kan maken, dan schik ik me wel naar het klimaat.

Na enig internetten: skieën (langlaufen) blijkt een mysterieus domein; schubbensysteem, WCpro belag, loipe,.. maar de prijs van een paar latten valt eigenlijk wel mee, rond 200 euro, en er zijn skis "..voor als je echt niet weet wat je moet waxen..", perfect dus! Stokken, tweedehands, voor twee tientjes. Kom maar op, extreme sneeuwval!

Mocht het echter een Elfstedenwinter worden met goed ijs: op zolder ligt een paar Viking noren al jaren vol ongeduld te wachten om zich op glad ijs te begeven. Maar om echt op te vallen in het winterse landschap: een stepslee. Rond 230 euro. Kan ook op ijs. Afzetten met spikes. Daar maak je vast geen schaatsvrienden mee.

Naarmate de kerst nadert wordt de radio meer en meer een bron van collectieve neerslachtigheid: sentimentele songs, smartlappen, mineur en misnoegde R&B zetten de toon. Wie de autoradio CD's met vrolijke muziek voert blijft dit gelukkig goeddeels bespaard. Liefhebbers van praatradio, die ook wordt gelardeerd met depritunes, zullen dan voor het winterseizoen moeten uitwijken naar amateurfrequenties, want daar mag geen muziek op uitgezonden worden.

Een update van het experiment met de oude hartslagmeterbandjes: inweken in ovenreiniger en daarna goed uitspoelen had een prima resultaat, maar het proces moet wel zo nu en dan herhaald worden, en dat doet de bandjes geen goed, ze slijten extra snel.
(zaterdag 29 oktober 2011) - Beeld: Woubrugge. Vandaag had deze turfsteker een enorme spin aan zijn jasje hangen

Twittertijd
Kan ik niet beter gaan twitteren? Het kost veel minder tijd dan bloggen. Je kan het altijd en overal doen. Toen het fenomeen net nieuw was, hebben hele kantoorpopulaties wekenlang met dit nieuwe medium geexperimenteerd. Ondanks het (meestal) gebrek aan originaliteit, eruditie en literair gehalte rees toch de vraag wie het copyright van al die bondige uitlatingen van maximaal 140 karakters heeft.

Er zijn echter bijna geen tweets die copyrightable zijn: feiten, hoe ook beschreven, humoristisch of academisch, zijn niet copyrightable. Zie: Can you copyright a tweet?.

Het enige geval waarin een tweet voldoende originaliteit zou kunnen bezitten is ook volgens deze auteurs een haiku. En dat fenomeen heeft de naam 'twaiku'. Gezien dat, laten we eerlijk zijn, het meeste twitteren plaatsvindt tijdens solitaire momenten in de kleinste kantoorruimten, doen slechts weinigen dermate poetische inspiratie op dat dit kan kwalificeren als "copyrightable".

Zelf kwam ik laatst wel aardig in de buurt.

Het slot van de WC deur had er op vrijdagmiddag om zes uur genoeg van. Het bleek een verrekt robuust slot. En een navenant robuuste urenlang brandvertragende deur. Dus als er brand uitbreekt zit je daar veilig. Een geruststellende gedachte.

Nu twitter ik dus niet. Mijn mobieltje was dan ook niet meegenomen. Men kwam al snel af op het geluid van pogingen de deur open te rammen. Omdat het ook meerdere uit de kluiten gewassen en met gereedschap gewapende collegae niet lukte om de deur open te breken, begon men te filosoferen over hoe ik het weekend zou kunnen doorbrengen. "We kunnen wat plakjes kaas onder de deur door schuiven", en "Wil je gamen of internetten, je telefoon kan precies onder de deur door!"

Zit je eindelijk op de WC met genoeg tijd, claustrofische inspiratie en een mobieltje met internet.. heb je weer geen twitter-account.

Opgesloten in
een kille kantoor-WC
Het weekend is lang

En ook al geen games op de telefoon. Ik naar de online telefoonprogrammawinkel. Al heb je chronische constipatie, wat moet je met al die onzin! Het was wel spannend. Binnen 20 minuten had ik 10 euro gespendeerd aan games die uiteindelijk toch niet compatibel waren met mijn telefoon. Mijn belbundel zou zo de zaterdag niet eens gaan halen.

"Jongens, doe nu dan toch liever die plakjes kaas maar.."

In plaats daarvan kwamen ze met het Rapid Response Team van de gebouwbeheerder. Dappere mannen tikten de deur uit de scharnieren en zo begon het weekend iets later maar wel spectaculair. En ik blijf toch liever bloggen.
(vrijdag 28 oktober 2011)

Het vervolg van het mysterie van de oude hartslagmeterbandjes
Gisteren zijn twee oude hartslagmeterbandjes in naam van de wetenschap onderworpen aan de meest vreselijke beproevingen. Het bleek dat sensoren van oude bandjes die het niet meer goed doen, een veel hogere weerstandswaarde hadden dan nieuwe.

Zou het vuil zijn? In de ultrasoonreiniger gedaan: maakte niets uit. Poetsen met alcohol: geen goed idee: tastte de oppervlakte aan. Inweken met een spul bedoeld om ovens en keukens mee te reinigen (ontvetter) had wel resultaat: de weerstand kwam warempel weer in de buurt van die van een nieuw bandje.

Nu moest er dus in naam van de wetenschap ook enorm veel getraind worden vandaag. Sloom wandelen waarbij geen zweet wordt geproduceerd is een heel goede test, en die werd glansrijk doorstaan. Zwemmen is een andere 'mission impossible' met de sensoren ondergedompeld in chloorwater, en weer een prima resultaat. Vervolgens op de crosstrainer, en wederom: een performance als nieuw. Dan nog een stukje hardlopen.. maar dat moet wachten tot morgen, die hartslagmeter weet dan wel van geen ophouden, maar ik wel.

Na het lezen van een artikel uit 1971 "Technical aspects of monitoring the heart rate of active persons" door H.M Hanish, R.A. Neustein, C.C. van Cott en R.T. Sanders in The American Journal of Clinical Nutrition, is me pas goed duidelijk geworden hoe moeilijk het is om de hartslag te meten van iemand die niet stilligt. Rompspieren maken ook electrische 'herrie', electroden verschuiven, het signaal ziet er echt niet zo fraai uit als op een electrocardiogram.

En dan nu de disclaimer: succes niet gegarandeerd, en proberen is geheel uw eigen risico, wie op safe speelt gooit oude bandje weg en koopt nieuw. Misschien krijgt u wel gruwelijke uitslag van resten oven-reiniger.
(maandag 24 oktober 2011)

Het mysterie van de oude hartslagmeterbandjes
Zonder dat er iets aan te zien valt, gaan hartslagmeterbandjes het op den duur altijd minder goed doen. Van welk merk ze ook zijn. Vandaag bleef de Suunto volhouden dat mijn hartslag 52 was tijdens het heuvel-op tegen de wind in steppen, en dat leek me fysiek onmogelijk. Zou er ergens een draadje gebroken zijn? Bij thuiskomst meteen even de multimeter erbij gepakt.

Eén meetpen op het sensor-contactvlak, en één bij een aansluitpunt van het zendertje. De weerstand variëerde tussen 6 en 12 k Ohm, aan beide kanten van de band. Bij een nieuwe band is de weerstand tussen 2 en 4 k Ohm en minder variabel. Dat is vergelijkbaar met de bevindingen van iemand op een Garmin forum.

Aan de verbinding van de sensor met het contactpunt ligt het niet: het is het sensorvlak zelf. Als je daar meet op twee willekeurige punten op een nieuwe band is die weerstand steeds 2 tot 4 k Ohm en bij een oude band veel hoger en meer variabel. Nu is de vraag of de hogere weerstand wordt veroorzaakt door mechanische of chemische veranderingen. Misschien dat licht schuren van het oppervlak of in de ultrasoonreiniger doen helpen, of schoonmaken met een bepaald middel. Omdat de oude bandjes toch niet meer gebruikt kunnen worden gaan we het allemaal uitproberen.

Wordt vervolgd!
(zondag 23 oktober 2011)

Pompoenententoonstelling
Er wordt veel gewerkt, hard gezwoegd, in het zweet des aanschijns geploeterd, weinig geblogd, maar nog wel eens een stukje gelopen. Wat was mooi gisteren. Overal op de zonovergoten erven stonden pompoenen te prijken. Tussen de paar hagelbuien, stortregens, donderklappen en windhozen door was het bijna zomers. Vier seizoenen op één dag, voor elk wat wils.

Wat staat er op de loopkalender dezer dagen? Een heleboel. De VUmc gebouwenloop, voor diegenen die dan niet nét uitgerekend die dag iets anders te doen hebben. De week erna: de Wolfskamerloop, het 10 km clubkampioenschap van de avVN. De start is op het aangename tijdstip van 13:00, maar of ik van de partij zal zijn is zeer de vraag, want veel soeps is het meestal niet op die afstand, en alles korter dan 15 km resulteert steevast in tot moes gelopen hamstrings. Ze zijn ook nog immer grimmig gestemd over de 8 km slalom van afgelopen zondag.

Maar als je dan de beesten zo happy in de wei ziet staan in deze prachtige herfst, dan maakt het ook allemaal niet uit, wat er op de kalender staat. Een volle werkagenda is al genoeg. Een volle loopagenda hoeft niet altijd.
(vrijdag 21 oktober 2011)

Bootrace
Vandaag had ik in Brussel moeten starten, maar om planningstechnische redenen ging dat jammer genoeg niet. Moet ik weer wachten tot mei! Hiertegenover stond dan wel weer een prachtige zonnige nazomerdag, en het hele land heeft maandenlang in de startblokken gestaan om van een zomerdag te genieten. Nog nooit namen zoveel hardlopers de benen, nog nooit gingen zoveel kapiteins het schip in.

En daarbij mag ik mij dan naar hartelust uitleven op wedstrijdjes tegen watervoertuigen. Die gaan meestal ongeveer in mijn tempo, soms net iets sneller, en de bochten van weg en water maken het spannend, soms is de waterweg korter, dan weer de asfaltweg. Ook 's avonds een genoegen om tegen partyboten te racen.

De Damloop viel dan dit jaar om agendatechnische pech in het water, maar de hoop is nu gevestigd op de halve marathon in Amsterdam.
(zondag 2 oktober 2011)